mombrain vergeten mama worden
Momlife

Omdat ik een mombrain heb

Bijna 10 jaar geleden kreeg ik een heel nieuw lijf.

Tis te zeggen mijn haren vielen met bosjes, ik kreeg een soort interne wekker geïnstalleerd die voornamelijk s’nachts afgaat. Mijn armen en schoot veranderden in een babynestje, (over het bbb gedeelte gaan we wijselijk zwijgen)… mijn hart werd weker en mijn brein veranderde in een vat vol zwarte gaten, liefde en chaos. Een mombrein dus.

Dat brein blijkt helaas geen nothingbox te bevatten.

Maar een to do-lijsten plein zo groot als het sint Pietersplein voor het Vaticaan. Briefjes, unicorn-blocnotes, fluorescerende post-its waar ge koppijn van krijgt, afgescheurde papiertjes met weekmenu’s voelen zich goed in mijn agenda. Ah ja, want data onthouden doen we ook niet meer. Vergeten is dus iets waar mijn mombrein heerlijk aan meedoet. “Waar is mijn telefoon?” en hem vast hebben. Of mijn bril zoeken die op mijn neus staat. Namen van de kinderen van vrienden of collega’s niet meer weten, maar dan denk ik “Hey, het is al genant genoeg dat ik vaak Smil, Stareene of Reemil de tuin in roep.”

Zo heb ik een aantal vergeetklassiekers

De verjaardag van…(durf ik niet te zeggen, gebeurde slechts 1 keer) , afspraak met de vriendinnen (thank God voor de whatsapp groepjes), brood voor morgenvroeg, de “Heb ik Mil zijn tut bij?” (belangrijk item), waar heb ik in godsnaam geparkeerd, en waar zijn nu die xxx autosleutels? Maar dan de topper onder al mijn vergeetachtigheden. De auto in stappen, drie straten lang twijfelen of ik de deur wel dicht deed. Toch omdraaien om dan voor de gesloten achterdeur te staan en terug te keren naar de auto met een grommelende echtgenoot. (yep echt gebeurd)

En toch lijken we zoiets te hebben als een google mom zoekfunctie

“Mama waar ligt mijn huiswerk, “waa tutze (nog steeds vrij belangrijk), welk dekselke moet op dit tupperware potteke… got that! Hoe dan ook, vaak vergeet ik de vele kleine onbenullige dingen die zoveel kleur geven aan een herinnering. Hoe het ook al weer echt was; een klein babytje slapend op mn borst. Reene die stoer en onbevreesd naar haar klasje stapt op haar eerste schooldag. De big smile van onze Stanneman toen hij scoorde op de voetbal. Hoe heerlijk een vers gewassen baby ruikt…

Maar voor de bijgeleverde traanfabriek van 10 jaar geleden in werking treedt

…niet getreurd, er is hoop! Want daarom mannekes, daarom ga ik bloggen. Om al die leuke shizzle niet te vergeten en… om samen met jullie moederkes leedvermaak te hebben…

of course

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *